Dyybuk

در را می بندم

در را به روی دمپایی هایی

که رنگهای شان با من رفته اند می بندم

پنجره

پنجره که مرا به حیاط خانه می رساند

به روی خودش می بندم

چراغ را خاموش می کنم

در قبرهای بیگانه نمی خوابم

در قبرهای بیگانه نمی خوانم!

رویم با صداست که در من زنده است!

می شنود سکوتم را که همیشه می آید...

رویم با صداست...

سکوت ِ سیاه و سفیدها که یک نقاش ِ کوررنگ

همه شان را سبز می کند در روز موعودم

سیاه و سفید می بینم که خوشبختم!

از خنجری که فرو می کنید توی تابوتم

خونی در نمی آید خاکستری

من رودم!

با صدام همه جایم می لولم

همه جایم شماهایید!

سیاه و سفید می بینم که خط های بدنم را نمی بینم

خون ها و مرزهایم را؛

شماها کجاهایید؟!